Romuś, mistrz ciętej riposty

-->

Ponury dotąd, jak nie przymierzając - temat „cudu tuskowego“, były wicepremier, a obecnie wzięty mecenas Giertych Roman wytrysnął humorem.

Niby nic specjalnego, bo z każdego czegoś, raz na jakiś czas może coś trysnąć, ale żeby z Romana G – i to humor!?

Dajmy na to taki pryszcz, czy inny, wiadomy wszystkim dorosłym organ też tryskają, lecz poprzedza to widoczny okres dojścia do kulminacji, nierzadko bardzo charakterystyczny i niepowtarzalny oraz poprzedzajacy to pewien proces twórczy.

A tu taka ciekawostka. Nagle i bezobjawowo.

Otóż, śniady ostatnio Giertych Roman, na nieocenionym twitterze, tak z potrzeby własnej i ku dokuczeniu opozycji zażartował!

No,..... to się teraz Kaczyński z resztą PiSu nie pozbiera – pomyślał Roman G.!

(Bo to przecież o nich Wesoły Romek wypalił!)

Romek?

Nie, nie Romek, Roman - mistrz ciętej riposty!

„Oni są tam, gdzie stało ZOMO...“ – tak sobie w swoim geniuszu wykoncypował!

Tyle, że tam gdzie stało ZOMO już nie ma miejsca!

Nie ma, bo tam już Giertychy stoją.

Jak wiadomo, a może nie wszystkim to wiadomo, - więc napiszę, że w latach 1986–1989 tatuś Romana G. – Maciej Giertych był członkiem Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Wojciechu Jaruzelskim, która była bojkotowana przez całą opozycję.

Tutuś mistrza ciętej riposty, przestrzegał w niej przed „rozluźnieniem polskich więzów z ZSRR, a konkretniej ze wschodem i zagrożeniem zachodnioniemieckim“.

W 1981 poparł wprowadzenie stanu wojennego, tłumacząc, że jest to jedyny sposób na uniknięcie inwazji radzieckiej. W związku z tym rozsyłał listy nakłaniające do poparcia decyzji generała Wojciecha Jaruzelskiego. Poparcie to ponawiał wielokrotnie aż do 1989 roku.

Niby dzieci nie odpowiadają za błędy rodziców, ale jak dotąd w każdym calu Romanek wspierał tatusia bezkrytycznie!

Pewnie w tej również.

Może nawet mały, dziesięcioletni Romuś siedział, wtedy 13. grudnia na kolanach wujcia Wojtusia i słuchał bajek o Rycerzach z ZOMO i i złym smoku Solidarności...

Ostatni gest Jaruzelskiego.

Aż miło popatrzeć było na uroczystość pogrzebową Tow. Wojciecha Jaruzelskiego na warszawskich powązkach. 

Tyle zacnych i pięknych postaci z epoki PRL już chyba nigdy nie uda się zgromadzić razem.

Bo i większej “osobistości” epoki minionej już nie przyjdzie nam nigdy grzebać.

Własnie wymarła ostatna.

Został wprawdzie jeszcze Kiszczak, ale to już mniejszy kaliber.

Zlecieli się  zatem towarzysze (broni?, konfidencji?) jak przysłowiowe muchy do ekskrementu.

Zielono było i podniośle, niczym na dawniejszych wiecach, ku czci armii sowieckiej, brakło tylko gromkiego “urraaaaa…”

Siwizna, łysość i sztandarowa czerwień gąb dominowała. 

Barwy nie dziwiły, przecie, to sami ci co od Lenina do Berlinga… albo jakoś inaczej.

Nawet na wózku inwalidzkim dojechał kombatant Jerzy Urbach, Urbanem zwany.

Zleciał się też Pan Prezydent Komorowski w trzech osobach, który mowę nawet stosowną “palnął”. Zagaiał także magister Kwasniewski, który do swojego przemówienia wplótł niespodziewanie element humorystyczny (nie wiem do końca, czy w takich okolicznościach wypadało). 

Nazwał on już spopielonego denata “Patriotą najwyższej próby…” (mi jakoś bardziej pasowało “k…wa pierwszej wody”, ale to rzecz gustu). 

Było to na tyle szokujące, że pewnie sam adresat tych słów, gdyby nie był uprzednio już spalony, to  spalił by się ze wstydu niechybnie.

Poza tym wszystko było tak piękne i dostojne, że aż łza się w oku kręciła zanim wypadła. 

Udany pogrzeb był.

Choć, jak dla mnie, brakowało tylko jakiegoś występu artystycznego.

Ja pomyślałem sobie o Emilianie Kamińskim i jego słynnej pieśni o generale.

Ale cóż organizatorzy nie zadballi…

Na dobrą sprawę, zawiódł tylko… sam Jaruzelski.

Ostatnie namaszczenie, msza w Katedrze Polowej, ksiądz na uroczystości….

A to numer “czerwonym gębom” wykręcił spawacz!

“Takiego wała towarzysze…” – własnie taki był ostatni gest Jaruzelskiego!

I takiego go zapamiętamy!